Maria en Geertruijd maakten aanstalten om van tafel op te staan maar grootmoeder schraapte haar keel: “Maria, wil jij even blijven zitten? Geertruijd, jij mag naar je kamer. Ik laat je roepen wanneer je weer beneden kunt komen.” Verbaasd keken de beide zussen elkaar aan, maar deden stilzwijgend wat er van hen verlangd werd.

Met het dichtslaan van de kamerdeur door Geertruijd werd duidelijk dat ze buiten gehoorafstand was en grootmoeder schraapte nogmaals haar keel. “Maria, je bent nu zeventien jaar en ik weet niet hoe lang onze Heere mij nog laat leven. Maar ik heb na de dood van Hendrik de verantwoording voor jullie beiden gekregen, en met Gods hulp wil ik die voltooien, voordat ik voor eeuwig mijn ogen sluit.”

Maria kneep haar handen in het servet dat op haar schoot lag. Iets in dit verhaal klonk duister.  Haar hart begon sneller te kloppen terwijl grootmoeder vervolgde: “Het lijkt mij het beste dat je zo snel mogelijk huwt, of in ieder geval alvast besproken bent. Mocht ik dan wegvallen, dan ben jij in ieder geval verzekerd van een goede echtgenoot en is ons familiebezit veiliggesteld.”

Grootmoeder keek haar even kort aan en stond vervolgens op van haar stoel. “Daarom gaan wij morgen op bezoek bij mevrouw Van Hoogheveen. Haar zoon Dirck zal een prima partij zijn en het zou mij veel rust geven als ik weet dat bepaalde zaken geregeld zijn. Voor Geertruijd is het nog te vroeg, maar met jouw karakter is het beter dat ik deze zaken regel voordat jij,” ze zocht even naar woorden, “voordat jij dingen gecompliceerd gaat maken door je gedrag.” Ze liep naar de deur, haalde even diep adem en vervolgde “Zoals gezegd, ik ben dit aan je vader verplicht, dus verwacht ik je morgen om acht uur beneden." Ze keek Maria even kritisch aan. "En trek je donkerblauwe japon aan.”  Terwijl Maria’s mond nog openhing van verbazing verdween grootmoeder door de deur, die ze gedecideerd en enigszins opgelucht achter zich in het slot liet vallen.